عشق مادرانه

مادر : خالص ترین عاشق دنیا یا مرموز ترین معتاد دنیا ؟ شاید این سوال در ابتدا برای شما کمی دردناک باشد . به احتمال زیاد الان اندکی ستون های قلبتان شروع به لرزش کرده . خب کاملا طبیعی است . نوشتن این مطلب برای خود من هم به همراه دردی عجیب و غریب است . انگار موجودی با قرار دادن کف دستش روی دهان من ، سعی در ساکت کردن من دارد .خب و اما مادر .موجودی که بینهایت فرزاندنش را دوست دارد ، به آنها رسیدگی می کند ، همه زندگی اش را وقف فرزندانش می کند و هزاران نکته مثبت و سرشار از محبت دیگر که تا فردا می توانم بنویسم ولی خب نیازی نیست زیرا که هم قبلا گفته شده و هم شما کاملا می دانید . ولی خب اینجا یک سوال مهم ایجاد می شود : چرا عشق مادر به فرزند وجود دارد ؟ اینجاست که شما پس از اندکی تامل و جست و جو در ذهنتان به یک بن بست بر می خورید و سریعا جنبه های روحانی و عاطفی فرا مادی را دخیل می دانید چرا که هرجا مغز انسان برای تفسیر وقایع به مشکل بر می خورد با استفاده از تعاریف ماورالطبیعه سعی در جواب دادن می کند . اما من دوست دارم از جنبه ی دیگری به قضیه نگاه کنم . طبق نظریه انتخاب طبیعی موجودات زنده به صورت طولی با هم ارتباط دارند و موجودات پیشرفته از تکامل موجودات ابتدایی تر به وجود آمده اند. امروزه دیگر هیچ زیست شناسی شک ندارد که انسان نتیجه ی تکامل موجودات پیشین است . بنابراین برای یافتن جواب باید نگاهی به موجودات زنده ابتدایی تر کنیم. ماهی ها ، و خزندگان هیچ نوع محافظت خاصی از فرزندانشان نمی کنند . صرفا تخم گذازی می کنند و می روند . اما در پستان دارن و پرندگان به عنوان دو قطب پیشتاز چرخه تکامل ما حمایت والدین از فرزند را داریم . اصلا به وجود آمدن پستان در طبیعت به نوعی تغذیه فرزند را به مادر متصل می کند و رسما انتخاب طبیعی حمایت والدینی را ایجاد می کند . هرچه موجود پیشرفته تر می شود این حمایت هم پیچیده تر و عجیب تر می شود . در واقع این موضوع به بقا و ماندگاری فرزند در طبیعت کمک می کرد و در نتیجه ژن را در زمین تکثیر و افزایش می داد . ولی این موضوع به چه صورت اتفاق می افتد ؟ چرا حیواناتی که از هوش بسیار پایینی برخورداند باز هم فداکارانه از فرزندانشان حمایت می کنند ؟ جواب در مغز است . در مغز پستانداران کانونی داریم به نام مرکز پاداش. این کانون به این صورت عمل می کند که وقتی حیوان کارهایی در جهت بقا و تکثیر خود انجام می دهد میزان اندکی دوپامین در مغز ترشح می کند که این فرایند ایجاد کننده ی حس لذت است .مثلا غذا خوردن که مهمترین نیاز های بقا است یک امر لذت بخش است . یا ادرار کردن در شرایطی که مثانه به شدت پر شده . یا رابطه ی جنسی که به تولید مثل و تکثیر گونه منجر می شود لذت بخش است. بعضی مواد مخدر هم همین مرکز را فعال می کنند . حال این سیستم در جنس ماده ی پستانداران جوری عمل می کند که جنس ماده از مراقبت ، شیردهی و رسیدگی به فرزندان لذت ببرد . زیرا مرکز پاداش کد گذاری شده که پس از انجام این اعمال مادرانه میزانی دوپامین ترشح کند . اصلا وجود این سیستم در جنس ماده از ویژگی های پستانداران است و از مهم ترین عوامل بقا و موفقیت آنهاست. مراقبت مادرانه بسیار در بقای گونه نقش دارد . اگر نبود گونه به سرعت منقرض می شد.حال هر عملی که منجر به تولید دوپامین بشود به شدت اعتیادآور است. انسان به عنوان اولین موجودی که به خودآگاهی رسیده همچنان جسم فیزیکی دارد که از اجداد حیوانی اش به ارث برده. پس قاعدتا اکثر این سیستم ها در انسان هم وجود دارد . وجود مرکز پاداش و تاثیرش در رفتار انسان تقریبا موضوعی ثابت شده است . با این تعاریف جواب دادن به سوالی که مطرح کردم دیگر خیلی سخت نیست . چرا عشق مادر به فرزند وجود دارد ؟ زیرا مرکز پاداش مغز مادرها وقتی از فرزندشان محافظت و نگه داری می کنند دوپامین ترشح می کند و این لذت ناشی از دوپامین را ناخودآگاه وجودشان حس می کند . شدت لذت به حدی است که مادران ناخودآگاه به آن شدیدا اعتیاد پیدا می کنند . اعتیادی که امکان ترکش بسیار ناچیز است نتیجه ترک اعتیادش هم همین افرادیست که کودکشان را آزار می دهند یا بعضا می کشند . پس مادران فرزندان را به خاطر خودخواهی و لذت خودشان عاشقانه دوست دارند . برای همین رابطه مادر – فرزندی یک تعامل برد-برد است و در واقع فداکاری معنی ندارد . البته همه این ها تلاشی مذبوحانه برای یافتن جواب است . حقیقت هرچه هست عجیب و دست نیافتنیست ولی می توان به آن نزدیک شد . /پایان/

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *