فيروزه

چقدر دنيا جاي عجيبيست . نيم ساعت از آن شهر پر هياهو و اعصاب خورد كن دور ميشوي و ميرسي به بهشت . درست وسط دو تا كوه . يك رودخانه فيروزه اي زندگي ميكند . تصوير ساده است . رودخانه و پسري ريشو كه كنار آن روي تخته سنگي نشسته و پايش را در آب فرو برده . آن پسر منم . صداي سمباده خوردن سنگ هاي كف رودخانه انگار كثافت ها و لكه هاي روح مرا هم سمباده ميكشد . خيلي حس خوبيست كه بداني اين رودخانه دائما در حركت است . حتي وقتي توي اتفاقات بيمارستان در حال سر و كله زدن با مرگ انسان ها هستي باز هم اين رودخانه در جريان است و آواز مي خواند . رها از دنيا . فقط آواز ميخواند . شششششششششش. گوش كن . سعي كن ريتم صدا ها را حس كني . سرعت رودخانه تغيير نميكند و صداها طبق يك ضرب آهنگ خاص گوش را نوازش ميكنند . طبيعت بزرگترين رهبر اركستر دنياست . اي كاش حداقل هارمونيكايم را به همراه داشتم. شايد ميتوانستم با رودخانه همنوازي كنم . پاهايم لمس و بي حس شده . سفيد مثل برف . خنكاي آب آنقدر معصوم و عجيب غريب است كه من را از همه فكر و خيال هايم رها ميكند.روي تخته سنگي كنار رودخانه نشسته ام . كنارم يك تخته سنگ ديگر است كه هر از گاهي تصاوير نا مفهموم و گذرا از دختري مو مشكي با چشم هاي وحشي و نافذ ، مو هايي لخت و بلند ، گردني كشيده ، نگاهي مهربان و عميق ، اندامي ظريف و متقارن مي بينم كه انگار به من خيره شده ولي همين كه نگاهم را رويش متمركز ميكنم محو مي شود و مثل دود به هوا مي رود و خالي بودن تخته سنگ مثل پتك به سرم ميخورد . اي كاش مي توانستم زمان را متوقف كنم. بروم كنارش بنشينم . دست هاي احتمالا سردش را بگيرم و هماهنگ با سكوت زبان ،به صداي رودخانه گوش بدهيم . حس مي كنم كه او هم اين ريتم ، اين تقارن را حس مي كند . چرا كه هربار بر آن تخت سنگ ظاهر مي شود همانطور ساكت و مرموز نشسته انگار دهانش مهر و موم شده . اگر بخواهم لباسي برايش انتخاب كنم ، آن لباس پيراهني بلند از جنس حرير است به رنگ همين فيروزه اي كه روي رودخانه مي درخشد .فيروزه ايِ پيراهن هرچه به سمت حاشيه پاييني مي رود كمرنگ تر مي شود تا در نهايت در تميز ترين سفيدِ دنيا محو شود . چقدر تصور او با اين لباس روي تخته سنگ جذاب و شيرين است . و چقدر اين پتك دردناك است. شششششش گوش بده .