اشتباه ما اين است كه گمان مي كنيم دنيا و قوانينش كاملا منظم هستند . در واقع تصور ما از دنيا يك سيستم بسته است كه مجموع ماده و انرژي آن ثابت است و يك سري قوانين فيزيكي ثابت بر آن حاكميت مي كند. ظرف شيشه اي را در نظر بگيريد كه پر از آب باشد و درونش ٢ دانه برنج انداخته شده باشد و با دنياي بيرون هيچ تبادل انرژي نكند . اگر ما در لحظه انرژي ، مكان و سرعت تك تك ذرات اين سيستم را داشته باشيم به واحتي مي توانيم با قوانين فيزيك پيش بيني كنيم ٢٠٠٠ سال بعد آن ٢ دانه برنج كجاي ظرف خواهند بود. و اين يعني با ديد ماترياليستي معاصر ما هيچ اختياري نداريم و صرفا به همان مسيري مي رويم كه قوانين فيزيك و طبيعت حكم مي كنند . يعني اگر ما انرژي ، مكان و سرعت تك تك ذرات هستي را داشتيم مي توانستيم دقيقا حساب كنيم ٤ سال بعد چه كسي رئيس جمهور آمريكا خواهد بود.
***
طبيعت چيز جالبيست .طبيعت به وسيله انسان سعي دارد خودش را بشناسد . تو گويي طبيعت در آينه ي انسان خودش را مي بيند و حيرت مي كند.اين همه زمان گذشت و انتخاب طبيعي به انسان رسيد . آن هم با كلي اتفاق شانسي و تصادفي كه در طي تكامل روي داد. همان حركات تصادفي و اثرات ذرات بر هم انسان را به وجود آورد و انسان اولين موجودي شد كه خودآگاهي منطقي يافت. حيوانات مانند كودكي بودند كه با انسان به بلوغ رسيدند . حال همين پديده هاي تصادفي دارند خودشان را تفسير مي كنند. مغزي كه از قوانين فيزيك پيروي مي كند و ملكول هاي آن كاملا برده ي فيزيك هستند دارد در مورد قوانين فيزيك فكر مي كند . طبيعت دارد خودش را درك مي كند . كمي ترسناك و عجيب است . اين كه به اين فكر كني كه اين طبيعت است كه عاشق مي شود ، اين طبيعت است كه افسرده مي شود، اين طبيعت است كه قاتل مي شود و اين طبيعت است كه هرگز نمي ميرد . حتي اگر حيوانات منقرض شوند. طبيعت زنده است فقط كور مي شود و كر .
***
انسان گمان مي برد كه بر قوانين طبيعت احاطه دارد. مثلا گمان مي برد اگر گلداني را روي زمين بگذارد آن گلدان تا ابد در آنجا مي ماند . حال اگر روزي ببيند گلدان به پرواز درامده تعجب مي كند و قضيه را به از ما بهترون و موجودات ماوراء طبيعه نسبت مي دهد. به نظر من دنيا مانند يك پارچه از زمان و مكان دائم در حال ارتعاش است و حاصل اين ارتعاشات بي نظمي هاي جزئي در سيستم دنياست .
***