An Ordinary Middle Eastern Man

كل تاريخ  رو نگاه كني ، يه جدل و مباحثه نا تمام بين خداباورها و آتئيست ها در جريان بوده . من اينجا نميخوام بررسي كنم و قضاوت كنم در مورد وجود يا عدم وجود خدا . اين يه بحث مفصله كه از چارچوب و حوصله اين پست من خارج هست . چيزي كه داشتم بهش فكر مي كردم اين بود كه در كل ، كدوم باور به فرد براي داشتن زندگي آروم و با آرامش بيشتر كمك ميكنه . 

هر انسان دو ميل ذاتي داره كه اولا دوست داره بدونه منشا حيات كجاست و دوما دوست داره بعد از مرگ جاودانه باشه . اين رو ميشه حتي تو بت پرستا هم مشاهده كرد كه اصلا همين نياز ها باعث شده كه اونا به اشتباه بت يا حيوانات رو بپرستن . هر نيازي كه در انسان بي جواب بمونه تبديل به يه عقده ميشه . عقده اي كه هرچي بيشتر از عمرش بگذره و باز نشه بيشتر فرد رو اذيت ميكنه .

حالا دين كاري كه ميكنه مياد اين نياز ها رو براي فرد برطرف ميكنه . انسان به وسيله دين مي فهمه كه منشا از كجا بوده و سرانجامش به كجاست. حالا كاري ندارم به درست و غلط بودن اين مفاهيم .  مهم اينه كه فردي كه دين رو مي پذيره به اين ها هم ايمان مي آره . اين براي فرد كافيه . حالا در نقطه مقابل كسايي هستند كه ادعاي بي ديني مي كنن و به خدا هم اعتقادي ندارن. اين ٢ نياز فطري تا لحظه مرگ ناخودآگاهشون رو اذيت ميكنه . حتي آتئيست ترين افراد هم تو شرايطي كه مثلا در حال سقوط با هواپيما هستند به معجزه و به نيرويي فراتر فكر مي كنند . تو مطالعاتي كه انجام شده آتئيست ها به طور معني داري بيشتر افسرده هستند و رضايت زندگيشون كمتر از خداباورهاست . خب تا اينجا كه ديديم خداباورها به طور نسبي آرامش رواني بيشتري دارند در طول زندگي . حالا بريم سراغ مرگ. بعد از مرگ ٢ حالت ممكنه اتفاق بيفته . يك اينكه هيچي نباشه و سياهي مطلق باشه . دو اينكه زندگي معنوي پس از مرگ حقيقت داشته باشه . تو مورد اول كه پشت مرگ نابودي و تباهيه كه واقعا فرقي بين خداپرست و آتئيست نيست. چون حياتي نيست كه آتئيست بخواد افتخار كنه كه خدا رو نپرستيده. تو مورد دوم كه زندگي پس از مرگ حقيقت داشته باشه هم كه باز خداپرستا برنده ي ميدان خواهند بود و آتئيستا مجازات مي شن . يعني در هر صورتي كه بخواي فكرشو بكني و ارزيابي كني . كيفيت زندگي و شانس موفقيت رواني خداپرست ها بسيار بالاتر از آتئيست هاست . قضاوت و انتخاب هركس شخصيه و بايد خودش فكركنه . الزاما هرچيزي كه راحت تره و آرومتره بهترين نيست . بايد مطالعه كرد ، فكر كرد و تصميم گرفت . خلاص.  

پي اس : اين رو بخون ! 

مي دوني چيه ؟ كلي وقت پيش يه شب سرد زمستوني رفته بوديم باغ  . همونجا بهم سرايت كردي . آره مثل يه عفونت . اولش سيستم ايمني بدنم سعي كرد باهات مقابله كنه ولي خب راستش هنوز بالغ نشده بود . سريع وارد سلول شدي و از دست سيستم ايمني فرار كردي . كم كم ماكروفاژهام اومدن و دورت رو گرفتن. هي ميخواستن قورتت بدن و با آنزيماشون تيكه تيكه ات كنن . هه هه . هزارتا ماكروفاژ جمع شد و تشكيل جاينت سِل دادن. بعد از يه مدت كنترلت كردم ولي جاي زخمي كه تو بدنم باقي گذاشتي يه گرانولوماي خشك شده باقي موند . دورش هم پر از بافت فيبروز بود و خلاصه وضع خيلي خر تو خر شد . خوشال شدم ، فك كردم تموم شدي . نجات پيدا كردم . ولي نه ! مثكه ازين خبرا نيست . جاي زخمت درد ميكرد ! فك كردم دردش به تدريج ازبين بره، ولي نه هنوز هست ! شايد چون مركز اون گرانولوما رو هي ليكوييفاي ميكني و آزار مي دي . ولي راستش دردش خيلي عجيبه . هرچي ميگذره خفن تر ميشه . مثل شراب ، شفاف تر ميشه ، قرمز تر ، خرابم نميكنه . شراب قديمي من . واسم يه جام ديگه بريز . دارم ميام . اسم رمز .چشم بسته . پاف پاف . بوم . 

من عاشق بُرجم ! اين يه حرف نيست . اين يه حسه . متنفرم از وقتي حس به كلمه آلوده ميشه . كلمه يه جور بي اعتباري مي بخشه به حس  . هرچي هم بخوام واستون با آب و تاب تعريف كنم بازم فايده نداره . بازم يه چيز ته دلت ميگه اين داره واسه خودش شر و ور ميگه. هر خري راحت ميتونه بنويسه عاشقتم ! خيلي آسونه . بخش ذخيره لغات مغز رو درگير ميكنه جايي بسيار دورتر از مركز احساسات . مركز احساسات اصلا روشن هم نميشه . ولي مركز احساسات عاطفي وقتي فعال ميشه ، نياز به مراكز مغزي ديگه داره تا بروز پيدا كنه و حرفش رو بيان كنه . واسه همينه كه تو طول تاريخ اينقدر دردسر ساز شده . چون كه تمامي بروز احساسات آدمي در واقع ترجمه اي از اون حس واقعيه كه تو مراكز مختلف مغزي اتفاق افتاده . اگه بخش احساسات ميتونست از يه راه كاملا مستقل ابراز وجود كنه كه زندگي خيلي راحت تر بود . خولاصه خيلي دور نشيم از بحث . طبق چيزايي كه گفتم تصميم گرفتم فقط بنويسم  من عاشق بُرجم ! ديگه اضافه كاري نكردم . لطفا بهم اعتماد كن . حالا برج چيه؟ وسط يه شهر متراكم . با جمعيتي بالغ بر چند ميليون نفر . يه برج قديمي از قرن بيستم درست مركز شهر واقع شده . من ساكن شهرم . از بد روزگار تو بچگي عاشق برج شدم . دليلشو جان تو نميدونم . عاشقيه ديگه ! لامصب پدر و مادر نداره ( خار داره ) .هيچوقتم جرئت نكردم به كسي بگم . خب بهم ميخندن .خود برج هم كه گوش نداره ! الان يه هفته است هرشب يه خواب رو ميبينم! يه خواب عجيب غريب ! هرشب تكرار ميشه ! 

يه جايي مثل كوير ، پر از تپه هاي ماسه اي درخشان . برج من اون دور پيداست. خوب كه نگاه كني مي بيني كه برج وسط يه دايره واقع شده . دايره اي كه محيطش رو يه تپه ي ماسه اي بلند مدور مي سازه . كف دايره كاملا صافه ولي ديوار دورش خيلي بلنده . من بالاي تپه ي دور برج وايسادم و به برج خيره شدم. . يهو زير پام خالي ميشه و من سر ميخورم پايين . بيرون از دايره . بلند ميشم ماسه ها رو از صورتم پاك ميكنم . واي ! اونجارو ! يه موشك جنگي تو آسمون به صورت اسلو موشن و آروم آروم به سمت برج در حركته ! به نظر ميرسه اگه از تپه بالا برم ميتونم با دست مسير موشك رو منحرف كنم ! ولي اگه بهش بخوره برج من نابود ميشه ! نه ! اين امكان نداره . بلند ميشم تند تند از تپه بالا ميرم به اميد اينكه بتونم برسم اون بالا و موشك كه رد ميشه با دستم مسيرشو تغيير بدم. هي تا وسط تپه بالا ميرم و سر ميخورم پايين . هي بالا ، هي پايين ! يه جورايي نا اميد ميشم!  شروع ميكنم بي هدف دور دايره راه رفتن . شايد يه راه براي بالا رفتن پيدا كنم . موشك ديگه كم كم داره وارد دايره مي شه . نه ! نه ! لطفا ! من عاشق برجم !

همين جا با عرق سرد و نفس نفس از خواب مي پرم ! يعني چه معني ميتونه داشته باشه ؟  پدر عاشقي بسوزه . مي بيني چطور پدر منو درآورده ؟  مرسي كه به حرفم گوش دادي . ديروقته بيشتر مزاحم نميشم . 

شب بخير

سلام ،

منو بشناس ! منو بشناس ! آدما مثل کتاب می مونن . اولین بار که با یه آدم  جدید برخورد می کنی درست مثل این میمونه که زندگی یه کتاب جدید بهت هدیه داده ، اولش هم امضا نکرده .انگار به ریشت خندیده مرتیکه . هه هه . پشت کتاب معمولا یه توضیحات درب و داغون و خلاصه از محتوی کتاب گفته که خب اکثرا به دست ناشر و مترجم نوشته شده و ارزش خاصی نداره . درست مثل حرفای مردم در مورد یه نفر قبل از اینکه کامل بشناسیش . مثلا شنیدی حسین آدم چرتیه ، دروغ گوعه و فیلان . حالا بار اولی که حسین رو می بینی ناخواسته این دید رو داری در موردش . مثل اون پاراگراف پشت کتاب . یه عده هستن کلا جلد خوشکلی دارن با طراحی گرافیکی جذب کننده و سایر ادویه های لازم . خولاصه شما جلد رو میبینی و خوشت میاد و کاری هم معمولا به محتوی نداری . خدا رو شکر سرانه مطالعه تو کشورمون به حدی نابوده که هیشکی نگران خونده شدن نیست . هان می گیری چی میگم ؟ یعنی یه جلد خوشکل و یه پاراگراف جذاب تمومه . می خرنت میری تو کتابخونه شون . والا اگه بخوننت . فقط هر از گاهی نیگا جلدت می کنن ذوق می کنن . قوربون کتاب خوشکلم برم . بوس واسش . حالا یه عده هم هستن شبیه این کتاب پوسیده های قدیمی ان . ازینا که مثلا پشتش نوشته قیمت دو ریال ! دو ریال ! هه هه نود و نه درصد وقتی می بینن فقط یه خنده و آه به قیمت کتاب انجام می دن و خدافظ. اصلا کسی واسش مهم نیست که توش چیه . بازم گور پدر محتوی . کتاب قدیمی و کهنه دور خودم جمع کنم که چی ؟ شبیه زندگی آدما نیست ؟ هه هه . حالا یه بخت برگشته ای پیدا میشه جوگیر میشه حس میکنه انتلکته میخواد یه تنه سرانه مطالعه کشور رو منهدم کنه و بوپکونه (!) . میاد می خونتت . در موردت قضاوت میکنه . به فضای کتاب که عادت کرد بهت وابسته می شه و تا آخر هم فرضاً می خونتت .الان چند حالت داره ، یه کلا میندازتت کنار میره سراغ کتاب بعدی.بعد از یه مدتم یادش میره چی گفته بود کتابِ  . یا اینکه خوشش میاد ازت ، فک میکنه فهمیدتت . زرشک . فهمیدت ؟ ؟ منظورت ساختن دنیای فانتزی تو ذهنش با کلمات تو هست ؟ این یعنی فهمیدن ؟ من اینطور فک نمیکنم . یعنی شاید زیادی بدبینم یا آدم چرتی ام یا هرچی . چمیدونم والا . کلا ساخته شدیم واسه خاک خودن تو کتاب خونه ها . حالا جالبه فک کن ما یه سری کتابیم که خودمون کتاب خونه داریم . مثل اینه که دوتا آینه گذاشته باشی جلو هم . اون تصویره لعنتی تا ابد می ره . حالا این آینه ها رو جوری جلوی هم گذاشتن که زاویه داره .یعنی میل داره به منحنی شدن . یعنی تو آینه که نگاه میکنی اون آخر یه جا دیگه تصویر غیب میشه،  می پیچه اون وری . یه جوری انگار دایره میشه . انگار داره بر میگرده از پشت بهت وصل شه. در واقع تو ایجاد کننده این حلقه نیستی بلکه خودت جزئی از حلقه ای . فقط آینه رو که نگاه میکنی می فهمی کجایی  . بسه دیگه . خسته شدم . بعدا میام سراغت مغزتو بیشتر میخورم . این واسه تو بود که دلت واسه بحثای چرت من تنگ شده بود . تو نه ها  ! به خودت نگیر . اون . آره شما ، خود شما . ایشون نه . شما . با جازه

دنياي ماهي يعني جايي كه آب باشه . بيرون از آب يعني مرگ ماهي . زندگي با اكسيژن هوا براي ماهي معني نداره . يعني اصلا مغز ماهي نميتونه زندگي تو خشكي رو درك كنه و تصور كنه . موجودات پيشرفته تر و انسان به سمت خشكي رفتن. خشكي ! يعني دريايي از گاز. تنها فرقش با دريا اينه كه هوا رقيق تره .  زندگي بيرون از جايي كه هوا و اكسيژن هست براي انسان مساوي با مرگه . يعني خلأ . تو خلأ فقط امواج وجود دارن . امواج الكترومغناطيسي. يعني يه محيط رقيق تر . دنياي موجي . شايد به سري موجودات پيچيده تر باشن كه پا به دنياي موجي گذاشته باشن .دريا تركيبي از آب و هوا و موج هست. اتمسفر شامل هوا و موج ميشه . حالا خلأ فقط موج داره .  احتمالا يه محيط رقيق تر از موج هم وجود داره ،  ولي چون ٢ پرده فاصله داره با ما ، اونو اصلا درك نميكنيم . يعني تصورش ممكن نيست براي بشر . شايد يه زماني بتونه اتفاقي دست پيدا كنه بهش .ولي هنوز اون روز نرسيده . تى . 

/پايان/

هيشكي نيست … هيشكي ! ديشب ساختم اينو.

گوش كن !

 تو زندگی یه سری حرفا هست که هیشکی جز خود آدم نمیتونه درکشون کنه .شاید یه عده بهت نزدیک شن ، حس کنن که درکت میکنن. ولی خب اونا هم از دریچه خودشون به تو و حرفات نگاه میکنن و در موردت تا میتونن قضاوت میکنن ، پس بهتره تا جایی که امکان داره سکوت کنی.

یه جنگ همیشگی ، یه درگیری بی پایان . يه بازي دو نفره .از وقتی یادم میاد همین جوری بوده و هست . یه طرف قضیه خودم ، اون طرف قضیه هم دوباره خودم. انگار دوتا آدم لجباز افتادن به جون هم ! هیچ کدوم هم کوتاه نمیان ! هر از گاه یکیشون بازی رو دست می‌گیره. ميزنه تو سر اون يكي . حالا ميدوني جالبيش به چيه ؟ قوانين بازي رو هم خودم نوشتم . يعني يه خود سومي هم اين وسط هست . هرچند خيلي بي حاله ، همه اش داره چرت ميزنه و هر از گاهي كه اون دوتا زيادي سر و صدا ميكنن . از چرتش بلند ميشه ميگه : خفه شيد بابا ، دارم چرت ميزنم . سالي يه بار كامل مياد به ميدون مبارزه ، ميره رو سكوي داور ميشينه و با اون چكش چوبي گنده اش قوانين جديد رو اعلام ميكنه . حالا بدبختي اينه كه اونقدر صداش خوابالود هست كه هيچكي نميفهمه چي ميگه . كل سال اون دوتا بدبخت ميزنن تو سر همديگه تا به هم ثابت كنن منظور داور چي بوده .راستي ميگن هر كس بزرگترين داور خودشه ! صبر كن ببينم . الان يه خود ديگه مطرح شد ؟ ببين اين يارو داورِ بازيه ،داور خودمم هست. يعني يه معادله ساده رياضي بهت ميگه كه اون بازي هم خودتي . صبر كن ، صبر كن . يعني من يه بازي ام كه بين خودم و خودمه كه يه داور داره كه اونم خودمم ؟ حالا من چطور ميتونم بازي باشم ؟ يعني دارم تو يه بعد ديگه كِش ميام ؟ اي بابا . حس لاستيكيو دارم كه دست زمان داره ميكِشتش .بلاخره پيداش كردم . آره زمان ! همه چي زير سر خودشه ! اي كاش ميتونستم باهاش حرف بزنم . نميدونم تا كي ميخواد اين بازي رو كشش بده . مرتيكه انگار مريضه . اي بابا . انگار يه سكه ام ، يه طرفش صافه كه عكس خودم روش كوبيده شده، يه طرفش يه چند ضلعي عجيب و غريب با كلي حرف نامفهوم. هعيي . اصلا چرا دارم فكر ميكنم . اونكه حرفام رو نميشنوه . آره… زمان …

سلام ‌‌،

درست شیش سال پیش بود . زمانی که بار و بندیلمو رو بستم .همه دار و ندارم رو ریختم تو یه کوله پشتی .هدف زیبا بود . هدف سخت بود . خلاصه بیابون گردی رو شروع کردم  .شنیده بودم وسط این بیابون یه جنگل سر سبزه ، با نسیم خنک ،با صدای پرنده .  یه نقشه داشتم . بهم میگفت از چه مسیری برم . هرچند خیلی مبهم بود . نقشه گنگ بود . گذشت و گذشت . . . یک ماه ، دو ماه ، سه ماه ،‌ یک سال . . . یه بیابون صاف ، بدون تپه . از هرطرف نگاه می‌کردی ، ته نداشت . آفتابش تند بود . بعد از یک سال پیاده روی با لب تشنه ،رسیدم به یه آبادی کوچیک . نامردا به جا اینکه کمکم کنن هرچی داشتم ازم دزدیدن و با چشم بسته انداختنم وسط بیابون .من بودم و بیابون . من بودم و خودم . نه نقشه ای . نه راهی . فقط خشکی ، تشنگی . سرگردون راه افتادم . این ور ، اون ور . عادت کرده بودم . تشنه بودم ،آب نبود ولی من نمی مردم . سال ها بدون آب زندگی کردم. کم کم من عاشق بیابون شده بودم . واسش جون می‌دادم . ولی کاملا یک طرفه بود . بیابون من رو دوست نداشت. باهام بی رحم بود . هنوز که هنوز سرگردونم وسط این خشکی . هدفی ندارم . امیدی هم ندارم . هر از گاهی خواب میبینم جنگل رو پیدا کردم  . چشام رو که می‌بندم نسیم خنک رو روی پوست سوخته صورتم حس میکنم .ولی همش یه توهمه . خودم میدونم تا آخر عمرم این وسط سرگردون باید به طرف بینهایت برم و به جنگل نرسم .

***

پی . اس : درک همه چیز راحت نیست . شاید بتونی خیلی چیزا رو به هم ربط بدی .ولی خب خیلی مطالب رو هم نمی‌دونی . واسه همین دایره ربط دادنت محدود میشه . نا توانه. پس درک همه چیز راحت نیست .

امروز سرور سایت رو تغییر دادم . سرور جدید هم سرعتش بیشتره و هم تبلیغ اعصاب خورد کن رو صفحه نمیذاره .یکم وبلاگ به مشکل برخورد و انکودینگ پست ها به هم ریخت که بالاخره درست شد . همین . راستی وردپرس ورژن جدید هم خیلی بهتر شده و خوبه . راضی ام ازش .خبرنامه هم به روز شد و پست ها مرتب ارسال می شه . بدرود .

آسمان بنفش بود ، گلوله های برف یکی یکی از بالا می ریختند . ازشدت سرما به سختی می شد نفس کشید .به آرامی جلو می رفت . پاهایش تا زانو درون برف فرو می رفت. او موجودی سبز رنگ بود ، با هیکلی ماهیچه ای و درشت . شلوار از چنس چرم ضخیم به پا داشت . پیراهنش پاره پاره بود . از دور یک کوه سیاه پیدا بود . بدنش بی حس شده بود. امیدی نداشت . بالاخره در سرما می مرد . هیچ امیدی نداشت . کوه را از میان مه می دید . بدون اینکه فکر کند شروع به حرکت به آن سمت کرد . نزدیک تر  شد ، کوه عجیب به نظر می رسید . .رودخانه هایی از جنس گدازه اطراف کوه بودند . ولی آن کوه یک آتش فشان نبود . عجیب بود. نزدیک و نزدیک تر شد . کم کم به پای کوه رسید . از پایین کوه مثل پنیر سیاه رنگی بود که کم کم آب می شد . از آن دور ها، در دامنه کوه یک بخار عجیب نمایان بود .سریع به آن سمت حرکت کرد . یک چشمه  دید که  آب جوش از درونش سرازیر بود . قل قل می کرد .چند سالی میشد که پوست بدنش از سرما بی حس شده بود   . لمس برایش معنی نداشت . بدنش را مقابل آب جوش گرفت . همینطور که پوستش شروع به سوختن کرد لبخند می زد .بالاخره بعد از چندسال حس هایی از پوست دریافت میکرد.پوستش داشت زق زق می کرد . پوست ، عزیز ترین قسمت بدنش، محافظش، نجات دهنده اش  .هِی با خودش فکر می کرد که در این برهوت ، در این ناکجا آباد ، سوختن ، بهای زیادی برای حس کردن دوباره‌ی پوست نیست .

پایان

يه روز تابستوني ديگه ، هوا گرمه ،آفتابِ داغ شيراز داره ميخوره تو سرم . دم در دانشكده پزشكي وايسادم منتظر تاكسي برم خونه . تاكسي اول مياد رد ميشه واي نميسه . دومي ، سومي . دارم از گرما مي ميرم .يه خانم تقريبا ٣٠ ساله داره ميره سمت ورودي دانشكده .مانتو رنگ رنگي و دامن تابستونه ليمويي و يه صندل آبي آسموني.چنتا برگه و نسخه تو دستشه . احتمالا بايد واسه نمونه گيري بره بخش پاتولوژي يا واسه نمونه بند ناف بره بخش ايمني . راهش نميدن تو دانشگاه. بالاخره يه تاكسي واي ميسه .يه چارصد و پنج مشكي كه تابلو تاكسي تلفني رو سقفشه . راننده تپله ، موهاي بلند ،لخت و نا مرتبي داره ، ته ريش به هم ريخته . شلوار جين آبي روشن و يه تي شرت رنگ و رو رفته تنشه . سوار ميشم سلام ميكنم. جواب ميده. پا رو ميذاره رو كلاچ، دنده يك ، گاز . همون خانم ٣٠ ساله با عصبانيت كنار خيابون دست دراز ميكنه جلو تاكسي ما . راننده اعتنا نميكنه و ميگه : “زنيكه فاحشه ( با كمي تغيير) ، تو ماه رمضون اين چه وضع لباس پوشيدنه ، گه ميخوره دامن ميپوشه ، اينا رو بايد مورد تجاوز جنسي قرار داد ( باز هم با كمي تغيير) ” . من يه لحظه مغزم هنگ ميكنه . دوست دارم از شدت عصبانيت كلي با يارو بحث كنم. ولي نه ولش كن . سكوت ميكنم ، موبايلمو در ميارم و الكي صفحه گوشي رو باز و بسته ميكنم …
***
اين اتفاق كه نقل كردم به امروز صبح بر ميگرده . حسابي اين قضيه منو برد تو فكر . ذهنم رو درگير كرد . همه اش با خودم كلنجار ميرفتم كه مگه يه دختر ايراني چه گناهي كرده كه بايد اينجوري برچسب بخوره و تو جامعه تحقير شه ، اونم به جرم پوشيدن لباس با رنگ شاد . چرا بايد اينقد تنفر وجود داشته باشه نسبت به يه دختر بيچاره ؟ و هزارتا چراي ديگه كه فك كردن بهشون به آدم سردرد ميده . به نظر من اين جامعه بيماره ، اونم از نوع بيماري هاي “خود ايمني ” . حالا بيماري خود ايمني چيه ؟ زماني كه بدن به يك دسته از سلول هاي خودش حساس ميشه و اونا رو از بين ميبره يه بيماري خود ايمني شكل ميگيره . مثال خود ايمني ،بيماري ام اس هست كه بدن يك سري سلولاي محافظ نورون هاي عصبي رو به دست خودش از بين ميبره . خلاصه كه جامعه ما هم وضع همينه . خود افراد جامعه به يك سري ديگه از افراد همين جامعه حساس شدن ، تنفر دارن ، عقده دارن و اگه ميتونستن چه جنايت ها كه نميكردن . آقا بايد كورتون تجويز كرد.كورتون فرهنگي .(زرشك!)
/خلاص/
چهارده تير هزار و سيصد و نود سه